İnsan Mühendisliği

Halil Cibran’ın çok sevdiğim, sık sık beni özüme doğru seyahate çıkaran, kendimi kendimde bulmaya çalıştığım, kendimi ararken “gökte ne varsa yerde de o var” idrakiyle derinleştiğim ve bir kez daha sevgili Halil Cibran’ın “dilimin lal olduğu bir tek soru oldu bugüne kadar, cevaplayamadığım: Kimsin sen?” deyişinde kendimi bulduğum bir an…

Tıpkı onun gibi bir sabah uyandım ve kendi kendime sordum: Kimsin sen?

Sahi kimdim ben? Sandığım kısım mıydım, yoksa çok daha fazlası mıydım?

Bugün aynaya, toprağa, her şeye bakarak kendimi sorguladım.

Araya, çalıştığım kuruma, ait olmadığımı hissettiğim bir gündü.

Ve kendime defalarca sordum: Kimsin sen? Nereye aitsin?

Bu soru tekrar edildikçe bir yaratılışa şahit oluyorsun.

Ben de tam o anda yoluma çıkan bir yaprakla karşılaştım.

Avucuma aldım ve damarları avucumdaki çizgilerle eşleşti.

O an anladım ki — tıpkı Hermetik Prensipler’deki Zihinsellik Yasası gibi — bir olan bütüne aittir.

Avucumdaki yaprak bana sadece sistemin bir parçası değil, bütüne ait bir nefes olduğumu hatırlattı.

Sahi sen kimsin?

Ben kimim?

Biz kimiz?..

🌸

Sevgiyle, Nil Karaoğlu